زمینه و هدف: مهمترین اصل حقوق بین‌الملل فضایی تاکید بر استفاده صلح‌آمیز از فضا و حفظ منافع عمومی است، ولی با تحولات فناوری فضایی سازگاری چندانی ندارد. چون اسناد فضایی در دهه 70 تصویب ‌شده‌اند و به دلیل درج اصطلاحات مبهمی نظیر «استفاده صلح آمیز» و «تعریف موسع از دولت پرتاب کننده»، تضمین چندان مؤثری برای پیشگیری از حمله به ماهواره های غیر نظامی و پیشگیری از جنگ فضایی و بالاخص حفاظت از محیط زیست فضا ارائه نمی‌کنند. هدف این مقاله بررسی نقش حقوق بین‌الملل و ارکان سازمان ملل متحد در پیشگیری از این حملات و حفاظت از محیط زیست فضا است که صلح و امنیت بین‌المللی را خدشه دار می کنند.

روش: این مقاله با روش تحقیق توصیفی- تحلیلی به این سؤال پاسخ می‌دهد که کدامیک از مقررات حقوق بین‌الملل عرفی موجود می‌تواند برای پیشگیری از جنگ فضایی و حفاظت از محیط زیست فضا مورد استناد قرار گیرند؟

یافته ها و نتایج: این حملات از طریق سامانه‌های ضد ماهواره‌ای و سایر تهدیدات مشابه از جمله تداخل عمدی فرکانسی می تواند صورت بگیرند. بهترین راهکار انجام نظارت و بازرسی‌های ادواری توسط نهادهای بین‌المللی بر فعالیت های فضایی و در چارچوب کنترل تسلیحات مدرن است.