مسائل زیست‌محیطی در عصر حاضر به یکی از مهم‌ترین چالش‌های بشری تبدیل شده است. تغییرات اقلیمی، افزایش آلودگی‌های صنعتی، کاهش تنوع زیستی و تخریب منابع طبیعی ضرورت بازنگری در ابزارهای حقوقی و اقتصادی حفاظت از محیط زیست را بیش از پیش آشکار ساخته است. مالیات سبز به‌عنوان ابزاری اقتصادی با پشتوانه حقوقی، در تلاش است تا هزینه‌های بیرونی ناشی از آلودگی را به عاملان آن منتقل کرده و انگیزه لازم برای استفاده از فناوری‌های پاک را فراهم آورد. این پژوهش با رویکرد تحلیلی–توصیفی و بر اساس منابع کتابخانه‌ای و اسنادی، به بررسی جایگاه مالیات سبز در نظام حقوق بین‌الملل محیط زیست و وضعیت آن در ایران پرداخته است. نتایج نشان می‌دهد که علی‌رغم پذیرش اصولی همچون «پرداخت توسط آلوده ساز» در اسناد بین‌المللی، فقدان ضمانت اجراهای قوی مانع از تحقق کامل اهداف این ابزار شده است. در ایران نیز با وجود برخی مقررات پراکنده، مالیات سبز هنوز به‌عنوان یک نظام جامع تعریف نشده است. در نتیجه، برای تحقق کارآمدی مالیات سبز، تدوین قانون جامع، تقویت ضمانت اجراها و بهره‌گیری از تجارب موفق بین‌المللی ضروری است.