حمل و نقل هوایی به عنوان یکی از مؤلفه‌های حیاتی نظام حمل و نقل جهانی، در کنار مزایایی که به بشریت ارایه نموده است، تأثیرات قابل توجهی نیز بر محیط زیست بر جای نهاده که نیازمند بررسی عمیق در پرتو قوانین داخلی و اسناد بین‌المللی است. این پژوهش به روش توصیفی و تحلیلی انجام پذیرفته و به آثار زیست‌محیطی ناشی از فعالیت‌های حمل و نقل هوایی، از جمله آلودگی هوا، آلودگی صوتی و تخریب اکوسیستم‌ها پرداخته است. نتایج تحقیق موید این است که قوانین داخلی، مانند قانون هوای پاک یا سیاست‌های کلی زیست محیطی در ایران و اسناد بین‌المللی، نظیر توافق‌نامه‌های کیوتو و پاریس و مونترال و اقدامات ایکائو نقش کلیدی در تنظیم و مدیریت این آثار ایفا می‌کنند و تلاش داشته‌اند تا حد امکان آسیب زیست محیطی حمل و نقل هوایی را کاهش دهند که تصویب قوانین، ایجاد رویه قضایی در محکومیت برخی شرکت‌های هواپیمایی و یا فرودگاه‌ها در مصادیقی نظیر آلودگی هوا یا آلودگی صوتی این ادعا را اثبات می‌کند. با این حال، چالش‌های متعددی نظیر نقص در قوانین، عدم هماهنگی بین نهادها و موانع اقتصادی موجب می‌شود که تلاش‌ها برای کاهش آثار منفی حمل و نقل هوایی ناکافی باشد.